Jan & Astrid

Astrid kwam bij mij terecht via een doorverwijzing. Grondig als ze is had ze met verschillende ceremoniemeesters een afspraakje gemaakt om uiteindelijk haar keuze te maken. Na een weekje kwam dan het verlossende antwoord dat ze graag met mij verder wou gaan.

© Oona Smet

Astrid had meteen een duidelijke visie van wat ze wou. Ze had zelf al een prachtig moodboard gemaakt en we konden dus concreet aan de slag met zowel het draaiboek als de styling.

Ze wou het allemaal niet te strak, was zot van veel kleur en mooie veldbloemen, ideaal dus voor haar september huwelijk.

Na ons eerste gesprek hadden we regelmatig email contact om de volgende puntjes te bespreken. Ze vertelde me al snel dat hun receptie ging doorgaan in hun nieuwe ruwbouw, waar dus zelfs nog geen keuken in stond. Dat dat een uitdaging ging worden, wist ik dan al.

Voor het eerste gedeelte, na hun ja woord, wouden ze een receptie doen met snoepjes en wafeltjes. Daarna een brunch in de vorm van kaasplankjes met hun suite. Om daarna door te gaan naar de feestlocatie waar later op de dag een ceremonie zou plaatsvinden, gevolgd door een receptie, diner en het avondfeest.

 

Een tijdje voor hun huwelijk hadden we nog een face to face om het draaiboek te overlopen. Wat begon met het bespreken van alle details werd al gelijk een tof gesprek met een sangria’tje in de zomerzon. Zo eentje waarbij je ineens een paar uur verder bent zonder te beseffen hoe laat het is.

Kort daarna gingen we ook op locatiebezoek op de Verbeke Foundation waar hun ceremonie en avondfeest ging doorgaan. Zorgvuldig als Astrid is, had ze kunnen regelen dat zowel wij, als de fotograaf, catering én DJ aanwezig zouden zijn, zodat we gelijk met iedereen alle afspraken konden overlopen.

Ik nam achteraf nog even contact op met Ine van Stories by Mabel, de ceremoniespreekster, of ik haar nog met iets van dienst kon zijn.

Verder wou Astrid ook graag een bloemenkroon dragen, maar ze wist niet zeker of ze daar wel mee ging staan, dus stelde ik voor om een proefkroon te maken op de dag dat ze haar haar en make-up ging testen.

Zoals ik wel dacht, stond ze er uiteraard beeldig mee, maar wat was het toch even handig om al is te testen.

Ik ging ondertussen verder met het samenstellen van de ideale bloemen. Het veldbloemen principe geeft mij heel veel vrijheid maar tegelijkertijd is het ook altijd een uitdaging om heel veel bloemsoorten, in heel veel kleuren tóch bij elkaar te laten passen.

We bespraken in detail de opties en ook tijdens het voorbereiden van haar boeket en de corsages gaf ik haar regelmatig updates zodat ze zeker het resultaat kreeg dat ze wou. 

Haar lieve soon to be echtgenoot kwam de avond voor hun huwelijksfeest de corsages en boeketjes ophalen want wij zouden meteen naar de receptie bij hen thuis gaan om daar alles te decoreren. 

© Oona Smet
© Oona Smet

Wij hadden 2 dagen voordien al een frigo gebracht zodat ze daar ook al het eten en drank konden koud zetten. En hadden ook nu heel veel spullen mee. Gelukkig was mijn man mee want het was een race tegen de tijd om alle decoratie klaar te zetten en ook ervoor te zorgen dat de cavaglazen klaarstonden als iedereen na het ja woord aankwam.

Tussendoor moesten we wat nieuwsgierige buren afwimpelen, maar alles geraakte net op tijd klaar. Met cavaglazen en wafeltjes in de aanslag ontvingen we de eerste gasten.

Alles mocht tijdens de receptie zo’n vintage kantje hebben. We gebruikten een oude koffer als enveloppendoos, oude kannen en drankdispensers vulden we met fruit en water, die erg populair waren en regelmatig moesten bijgevuld worden. We gebruikten onze zinken tijlen om de drank koud te houden en ook tijdens de brunch later zouden we serveren op oude bloemetjesmotief borden. 

De sfeer zat er enorm goed in. Allemaal door de topcombinatie van een schitterende nazomerzon, goed gezelschap en een warme gezelligheid door de aankleding.

 

© Oona Smet
© Oona Smet
© Oona Smet

Tijdens het serveren van de brunch kregen we een heel mooi compliment van de papa van Astrid. Hij zei dat we zo efficiënt doorwerkten maar zo kalm en met een grote glimlach op de mond.

Dat is uiteindelijk toch wel mijn grootste doel. Alhoewel die dagen heel druk zijn en beste wel stresserend voor ons, doe ik het met zo’n plezier dat ik niet anders kan dan genieten op de moment zelf.

Na het eten van de brunch zorgde ik ervoor dat bruid en gevolg op tijd vertrokken naar de feestlocatie om daar foto’s te gaan trekken.

Wij zouden nog een uurtje achter blijven om alles van de receptie en brunch op te ruimen, binnen te zetten en hun huis weer veilig af te sluiten.

We pakten sommige deco en het welkomstbord terug in. Zorgden ervoor dat ook de enveloppenkoffer mee kwam en vertrokken richting de ceremonie.

 

Omdat de ceremonieruimte een stevig wandelingetje was van de ingang van het gebouw, hadden we het plan bedacht om plannetjes af te drukken die de weg zouden aantonen naar de locatie. Mijn man bleef dus bij de ingang staan om de mensen op het juiste pad te zetten, terwijl ik op de ceremonielocatie zorgde dat iedereen zijn plekje kreeg.

Ik had nog naamkaartjes te leggen en ook alle mocktails die Astrid met haar bruidsmeisjes had gemaakt moesten gevuld worden. 

Dan begonnen de problemen. De dj wou het geluid testen en zo merkten we dat er geen electriciteit was op de locatie. Gelukkig kon ik even bellen naar mijn man die ervoor zorgde dat er in het hoofdgebouw iemand dit zou oplossen.

Ik sprak met Ine af over het verloop van de ceremonie en zou ook met de DJ een teken afspreken waardoor ik zou aangeven of het geluid ook vanachter goed te horen was tijdens de ceremonie.

Na het begeleiden van de suite, die zouden op het perfecte moment van het liedje van Marco Borsato – binnen moeten het gangpad bewandelen, ging ik terug naar het hoofdgebouw waar de feestzaal natuurlijk nog aangekleed moest worden.

In de feestzaal kwam ik tot de vaststelling dat er nog geen naamkaartjes op de tafels lagen. Na even navraag te doen bij de catering, bleken de kaartjes verdwenen te zijn.. een halfuurtje voor dat de receptie ging beginnen. Right. 

Ik ben letterlijk als een gek beginnen zoeken in de keuken waar Astrid & Jan ze zouden moeten gezet hebben de dag voordien en vond ze onder een stapel dozen met eten. Oké, verder met de aankleding.

De naamkaartjes had ik de week voordien zorgvuldig gedrukt en gevuld met verschillende droogbloemen. 

De give-aways zijn tot op heden ons meest bewaarde idee op onze instagram feed. Astrid bestelde stickertjes om te plakken op 150 tonicflesjes die ze allemaal verzamelde in de maanden vooraf. Ik maakte bijhorende labeltjes om duidelijk te maken aan de gasten dat ze die mee mochten nemen naar huis en op het moment zelf voorzag ik elk vaasje van een bloemetje. Ze stonden aan de ingang, maar ook verspreid over de receptietafels en eettafels. Zo was ineens ook de hele ruimte voorzien van extra decoratie.

© Oona Smet
© Oona Smet
© Oona Smet

Eenmaal na de ceremonie ontvingen we ook hier weer de gasten en wezen we de juiste weg naar de ingang van de receptie aan. Vanaf dan nam de locatie de begeleiding over en konden wij enkel nog genieten van het resultaat. Het feit dat Astrid & Jan al 100 keer ons waren komen bedanken zorgde voor een grote glimlach op mijn gezicht. Met een glaasje cava toostten we mee op het pasgetrouwde koppel om er daarna voor te zorgen dat al hun cadeaus en enveloppen ook weer veilig bij hen thuis geraakten. 

We ruimden de rest van hun huisje op en zorgden ervoor dat ze de dag nadien geen werk meer zouden hebben, zoals het hoort. 

Met wat overschotjes van de bloemen maakte ik nog snel een boeketje voor Astrid haar mama en zo konden we tevreden terug naar huis keren.

Maar niet voor ik de overschot van de kans had meegenomen, op nadrukkelijk en meermaals aandringen van Astrid. Dat hoef je mijn man geen twee keer te vertellen. 😀 

Achteraf kreeg ik zo’n mooie review van hen, eentje die ik nu nog steeds koester.

Hun bedankt kaartje hangt hier nog steeds omhoog en volgend jaar in de zomer gaan wij absoluut samen nog eens een BBQ’tje doen!

Schone dag, schone mensen, veel liefde, .. het was perfect. Bedankt Astrid & Jan om mij mee te laten bouwen aan jullie verhaal.

Uitdrukkelijk en met veel liefde wil ik ook mijn topteam bedanken:

Ine van Stories by Mabel
Oona Smet voor de prachtige foto’s
Anton voor de muziek
Verbeke Foundation voor de schitterende locatie

© Oona Smet

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

0